Artikel Jack Bosters: “Corona is geen spelletje”

NIEUW-VOSSEMEER - Aanvankelijk dacht hij dat hij te veel had gewerkt, last van stress had en oververmoeid was geraakt. Totdat hij zieker werd, hoge koorts kreeg en zijn bed niet meer uit kon. Jack Bosters uit Nieuw-Vossemeer en eigenaar van 't Wagenhuis werd in maart dit jaar in allerijl naar het ziekenhuis gebracht en belandde in een coronahel waarvan hij nu nog steeds herstelt.

"Op de avond dat ik opgenomen werd, keek ik een Netflixserie. Welke serie dit is geweest? Ik zou het echt niet meer weten." Op dat moment was Jack Bosters van de wereld af aan het geraken. Zijn partner Anja was met hem reeds in quarantaine, maar zijn toestand verslechterde in een rap tempo. Zijn zuurstofwaarde zakte gevaarlijk snel, ook toen hij in het ziekenhuis lag. Hij moest in coma worden gebracht en werd aan beademingsapparatuur gekoppeld.

Dorst

"Toen ik telkens even wakker werd gemaakt, herinnerde ik mijn dromen. Ik had steeds een delirium," vervolgt hij. Deze verwardheid, die vaak veroorzaakt wordt door een lichamelijke ziekte, is een bekend verschijnsel bij medici. Het meest nare vond hij het opnieuw leren slikken. "Ik had vreselijke dorst", legt hij uit. "Het was zo'n verschrikkelijke dorst, ik kan dit niet uitleggen. Elke keer kreeg ik een lepeltje vocht dat ik moest doorslikken. Ik weet nog dat een lepel appelmoes een feest was!"

Dankbaar

Het was wennen dat hij veel opnieuw moest leren. "Ik moest ook opnieuw leren lopen. Je begint van voren af aan, maar mijn dankbaarheid aan het verplegend personeel is ontzettend groot. Ik ben ze eeuwig dankbaar." Zonder dat hij het vroeg ging de hulp in 't Wagenhuis door. "Het is onvoorstelbaar wat mensen hebben gedaan voor mij. Normaal vraag je aan iemand iets te doen, maar hier ging het gewoon door. Zaken werden praktisch ingevuld. Dat is fantastisch," laat hij ontroerd weten.

Spel

Het herstelproces voor Jack Bosters is nog altijd gaande en hij revalideert. "Corona is geen spelletje," laat hij als boodschap weten. "Het spel moet goed gespeeld worden. Jongeren moeten zichzelf kunnen zijn. Ik denk aan kleinere groepen in een tocht waarbij ze onderweg de teugels vrij hebben. En carnaval verenigingen zouden zich nu al bezig moeten houden met acts op verschillende plaatsen. Als gemeenschap zullen we creatief moeten zijn."

Coronalot

Boosheid voelt hij niet als hij mensen dichtbij elkaar ziet op het strand of in een centrum. "Nee, ik begrijp veel mensen wel. Ga maar eens na als je op een flat opgesloten zit, dan wil je er gewoon uit. Maar we zijn er nog niet. Het zoenen, de handen schudden, dat is gewoon voorbij. Het zal net als met het rookverbod gaan. Eerst was er weerstand, nu staan mensen thuis ook buiten te roken. Dat is normaal geworden. Als iedereen het spel goed speelt, staan er over een aantal jaren weer zeven zonnen aan de hemel. Maar we moeten blijven uitkijken. Er zijn te veel mensen op deze aardkloot en we zuigen 'm leeg. Ik won een coronalot en kreeg er alles bij. Ik heb het overleefd, maar had net zo goed de andere kant op kunnen vallen."

Jack Bosters - eiganaar het Wagenhuis